Την τελευταία μέρα στο Αζερμπαϊτζάν πέρασα αρκετές ώρες μέσα σε ένα ταξί αφού πήγα σε δύο περιοχές που ζούσαν πρόσφυγες. Ο ταξιτζής Καλός άνθρωπος και πολυλογάς. Την γλίτωσα αφού κοιμόμουν την περισσότερη ώρα του ταξιδιού αλλά η μεταφράστρια μου η Σαμίρα δεν την γλίτωσε. Όμως κάποια στιγμή όταν κάτσαμε να φάμε μεσημεριανό τον ρώτησα (από τις λίγες φορές που μίλησα με κάποιον στα ρώσικα) αν πριν την πτώση ή τώρα είναι τα πράγματα καλύτερα. Ο άνθρωπος μου είπε χαρακτηριστικά:
“Πριν είχαμε λέει σοσιαλισμό. Όλοι είχαμε τουλάχιστον ένα κομμάτι ψωμί και μπορεί και κάποιοι να είχαν και λίγα παραπάνω. Μετά ήρθε η δημοκρατία, είχαμε λέει επιλογές, και ψωμί και καλύτερα αυτοκίνητα και καλύτερα ρούχα αλλά λέει δεν έχουμε λεφτά. Για αυτούς που έχουν λεφτά είναι περισσότερες ελευθερίες αλλά για τους υπόλοιπους σίγουρα όχι.”
Κάπου εκεί η οδηγός μου στο οδοιπορικό μου ζήτησε να μην συνεχίσω αυτή την κουβέντα γιατί φοβήθηκε πως μπορεί να μιλάει για ώρες έτσι τελικά δεν μπόρεσα να μιλήσω περισσότερο. Συνέχεια »