Όσο ήμουν στο Μπακού συναντήθηκα και με την καθηγήτρια των ελληνικών στο Σλαβικό Πανεπιστήμιο του Μπακού(το μοναδικό που διδάσκεται η ελληνική γλώσσα στο Μπακού). Η καθηγήτρια εκεί, Μαρία Μπίτσκα, αν κρίνω από την μαθήτρια της και οδηγό μου, πρέπει να κάνει πολύ καλή δουλειά. Αρκετά συμπαθής άνθρωπος από αυτούς που τους βλέπεις και λες “ναι ρε γαμώτι είμαι Έλληνας και χαίρομαι για αυτό” με την έννοια πως είναι άνθρωπος έξω καρδιά. Την τελευταία μέρα πήγαμε για φαγητό για να της πω τι είδα αυτές τις ημέρες στο ταξίδι μου και να την αποχαιρετίσω.
Εκεί πάνω σε μια ωραία συζήτηση της έλεγα πως η Αρμενία θέλει να επιστρέψει το μεγαλύτερο μέρος των κατεχομένων κρατώντας όμως μια λωρίδα του Αζερμπαϊτζάν που θα ενώνει την Αρμενία με την “καλύτερη” περιοχή του Καραμπάχ (τη μοναδική που έχει αεροδρόμιο) και το βορειοδυτικό Καραμπάχ. Σε αυτό το σημείο, η κυρία Μαρία σκεπτόμενη τους τόσους ανθρώπους που πέθαναν στον πόλεμο και αυτούς που θα πεθάνουν αν δεν βρεθεί λύση, είπε πως το καλύτερο είναι να αποδεχθούν την πρόταση. Κάτι που σε μεγάλο βαθμό πιστεύω και γω αρκεί η Αρμενία να πληρώσει και το κόστος επανακατασκευής των σπιτιών των προσφύγων.
Όμως ακούγοντας αυτά η οδηγός μου, απάντησε ενοχλημένη
“Τι λέτε εσείς, να δώσουμε κάτι που είναι δικό μας;”