Month: April 2008

Διεθνής διασυρμός η αποβολή της χώρας από το Κιότο. Διάβασα διάφορα αυτές τις μέρες. Κάποιοι κατηγορούν την κυβέρνηση για την βραδυκινησία της και την παντελή αδιαφορία για το περιβάλλον, κάποιοι άλλοι κατηγορούν το αστεροσκοπείο και το ΠαΣοΚ για την όλη κατάσταση που φτάσαμε και κάποιοι άλλοι λένε πως σιγά το πρωτόκολλο που είναι ένα εμπόριο ρύπων. Ώστε να μπορούν κάποιοι μεγάλοι να πληρώνουν την καταστροφή. Δυστυχώς όλα τα παραπάνω είναι αλήθεια.
Πραγματικά μετά από 4 χρόνια διακυβέρνησης της χώρας από τη Νέα Δημοκρατία θα έπρεπε να έχει επιβλέψει καλύτερα τη διαδικασία, όμως τόσα χρόνια το ενδιαφέρον για το περιβάλλον είναι τόσο μηδαμινό ώστε να το βάζει στο ίδιο υπουργείο μαζί με το δημοσίων έργων. Ο υπουργός ούτε που θέλει να ακούσει για χωρισμό του υπουργείου “του”. Το Αστεροσκοπείο Αθηνών που δεν έκανε σωστά τη δουλειά του αλλά στην Ελλάδα του βύσματος και του πολιτικού μέσου δε νομίζω κανείς να πιστεύει πως η “έρευνα” είναι έξω από αυτό το σύστημα. Και αν η διοικήσεις δεν κυνηγήσουν καταστάσεις δε νομίζω πως μπορεί κάτι να προχωρήσει αλλιώς. Άρα δυστυχώς πέρα από λίγες φωνές στη Νέα Δημοκρατία δεν φαίνεται να υπάρχει κανένας σχεδιασμός για ξεχωριστό υπουργείο περιβάλλοντος. Ας ελπίσουμε πως αυτός ο διασυρμός θα αφυπνίσει κάποιους. Συνέχεια »

Πολλές φορές έχω γράψει πως το πιο σημαντικότερο μέρος του πολιτικού blog είναι τα σχόλια. Ένα από τα σημερινά σχόλια στο τελευταίο άρθρο μου θύμισε μια ιστορία που είπε ο Lessig στην ομιλία του στην Ελλάδα. Το σχόλιο του Vonmanstein

Αυτό που πρέπει να επιτευχθεί είναι η ενίσχυση της επιφυλακτικότητας απέναντι στα πεπραγμένα των δημοσιογράφων και η διύλιση των προπαγανδιστικών λόγων τους από τους αναγνώστες ώστε να βγάλει ένα πιο καθαρό συμπέρασμα

Θυμίζει πάρα πολύ μια συζήτηση που υποτίθεται πως έκανε ο Lessig με έναν σοβιετικό του συνάδελφο.συζητούσε και του είπε “Εσείς εδώ νομίζετε πως διαβάζετε New York Times και πως είναι η απόλυτη αλήθεια και αν κάποια φορά πεις κάτι που δεν αληθεύει δεν θα το μάθετε ποτέ. Εμείς όμως διαβάζαμε όλες της εφημερίδες για να ανακαλύψουμε την αλήθεια.”
Και πράγματι ακόμα και όταν μεταφέρονται ειδήσεις δεν υπάρχει αντικειμενική ενημέρωση. Άρα ο κόσμος θα πρέπει να ασχοληθεί περισσότερο σοβαρά με την έγκυρη πληροφόρηση του.Κάποιος μου έλεγε πως ο Ριζοσπάστης δεν είναι αντικειμενική ενημέρωση και του εξήγησα πως διαβάζω και Καθημερινή. Συνέχεια »

Χθες βρέθηκα σε μια παρέα όπου ήταν μια δημοσιογράφος. Πολύ συμπαθής, ενδιαφέρουσα και “ψαγμένη” αλλά παρόλα ταύτα κατάφερα να γίνω αντιπαθής αφού δεν έκρυψα τα αισθήματα μου για το επάγγελμα της δημοσιογραφίας. Η κοπέλα υπερασπίσθηκε αυτό που αγαπά να κάνει. Είναι καταρχήν το δεύτερο άτομο (μετά την μητέρα μου) που γνωρίζω να παρατά το δημόσιο τομέα και τη μονιμότητα γιατί δεν άντεξε τους ρυθμούς του δημοσίου τομέα. Άρα ήταν λογικό να θεωρεί πως δεν είναι όλοι ίδιοι. Δεν είναι όλοι Θέμος,Μάκης, Πρετεντέρης αλλά και απλοί δημοσιογράφοι που είτε λόγω δεοντολογίας είτε λόγω τύχης δεν έχουν.
Όμως δεν με ενοχλούν τόσο πολύ οι μεγάλοι που είναι “πετυχημένοι” και βγάζουν λεφτά αλλά όλες αυτές οι πουλημένες πένες που γράφουν ότι τους ζητήσουν οι αρχισυντάκτες, σκύβουν το κεφάλι και προπαγανδίζουν τις απόψεις των αφεντικών τους είτε επώνυμα είτε ανώνυμα τις περισσότερες φορές. Όλοι αυτοί οι δημοσιογράφοι που όταν οι κατά δεκάδες χιλιάδες φοιτητές κατέβαιναν στο δρόμο, έγραφαν στις “αντικειμενικές” εφημερίδες πως ήταν μερικές χιλιάδες, που όταν ένας χώρος αντιδρά γράφουν για τα ρετιρέ και γενικότερα γράφουν οτιδήποτε ζητήσει η εργοδοσία για να μην χάσουν τη δουλειά τους αυτοί είναι οι πιο μισητοί.
Συνέχεια »

Συζητώντας με έναν φίλο συνειδητοποίησα το εξής “τραγικό” της ελληνικής πραγματικότητας. Ενώ απαγορεύεται ο πρόεδρος της Δημοκρατίας να κρατήσει το αξίωμα του για περισσότερες από δύο θητείες αντίθετα για τον πρωθυπουργό δεν υπάρχει τέτοιος περιορισμός. Υποθέτω πως αυτός ο περιορισμός όπως και σε άλλα κράτη ισχύει να αποφευχθούν “μοναρχικές δημοκρατίες”. Βλέπω κιόλας πως σε περιπτώσεις που ένας αρχηγός κράτους προσπαθεί να αλλάξει αυτόν τον περιορισμό η διεθνή κοινή γνώμη τον κατηγορεί για μονάρχη ή ακόμα και δικτάτορα (βλ. Ρωσία,Βενεζουέλα). Συνέχεια »

Θίγεται η “εθνική” μας υπερηφάνεια. Μετά από τέτοια μεγάλη επιτυχία της ελληνικής κυβέρνησης, που την κατέγραψε ο διεθνής τύπος “Ασκήσαμε ΒΕΤΟ στη Μακεδονία” ο εθνικός μας εγωισμός δέχεται ένα πλήγμα αφού η εθνική άρσης Βαρών τελικά πιάστηκε μέσα στην ντόπα. Μετά την υπόθεση του Τζέκου (Θάνου, Κεντέρη) έρχεται και η υπόθεση Ιακώβου. Η υπόθεση όμως τόσο όμοια.Ένας προπονητής ερχόμενος από την Αμερική έχει “ανακαλύψει” από το “τεράστιο” φυτώριο στην Ελλάδα και αθλητές “παγκόσμιων” επιδόσεων. Αν και στη δεύτερη περίπτωση υπήρχε η περίπτωση των ομογενών που μπόρεσαν να τροφοδοτήσουν την ελληνική ομάδα άρσης βαρών είναι αστείο πως όλοι πίστευαν πως είμαστε καθαροί. Συνέχεια »