Χθες βρέθηκα σε μια παρέα όπου ήταν μια δημοσιογράφος. Πολύ συμπαθής, ενδιαφέρουσα και “ψαγμένη” αλλά παρόλα ταύτα κατάφερα να γίνω αντιπαθής αφού δεν έκρυψα τα αισθήματα μου για το επάγγελμα της δημοσιογραφίας. Η κοπέλα υπερασπίσθηκε αυτό που αγαπά να κάνει. Είναι καταρχήν το δεύτερο άτομο (μετά την μητέρα μου) που γνωρίζω να παρατά το δημόσιο τομέα και τη μονιμότητα γιατί δεν άντεξε τους ρυθμούς του δημοσίου τομέα. Άρα ήταν λογικό να θεωρεί πως δεν είναι όλοι ίδιοι. Δεν είναι όλοι Θέμος,Μάκης, Πρετεντέρης αλλά και απλοί δημοσιογράφοι που είτε λόγω δεοντολογίας είτε λόγω τύχης δεν έχουν.
Όμως δεν με ενοχλούν τόσο πολύ οι μεγάλοι που είναι “πετυχημένοι” και βγάζουν λεφτά αλλά όλες αυτές οι πουλημένες πένες που γράφουν ότι τους ζητήσουν οι αρχισυντάκτες, σκύβουν το κεφάλι και προπαγανδίζουν τις απόψεις των αφεντικών τους είτε επώνυμα είτε ανώνυμα τις περισσότερες φορές. Όλοι αυτοί οι δημοσιογράφοι που όταν οι κατά δεκάδες χιλιάδες φοιτητές κατέβαιναν στο δρόμο, έγραφαν στις “αντικειμενικές” εφημερίδες πως ήταν μερικές χιλιάδες, που όταν ένας χώρος αντιδρά γράφουν για τα ρετιρέ και γενικότερα γράφουν οτιδήποτε ζητήσει η εργοδοσία για να μην χάσουν τη δουλειά τους αυτοί είναι οι πιο μισητοί.
Συνέχεια »